.

menu karawanken

Nieuwsbrief Karawanken 
jaargang 4, nr. 5   

november 2006

Van de voorzitter

Het was een mooie reis.
In deze woorden die een lid mij toesprak bij het afscheid op maandagavond zat veel waardering voor zowel de organisatie maar ook voor alle deelnemers die de Duitslandreis tot een succes maakten.
In mijn afscheidswoord had ik al eerder die avond aangegeven dat aan alle verwachtingen was voldaan. Ook de dirigent benadrukte in zijn evaluatie dat hij trots was op dit koor dat naast een muzikale prestatie van hoog niveua ook de kameraadschap en verbroedering inhoud wisten te geven.
Bij de ontvangst door het Handwerkerchor kreeg het koor een Ginkgoboom die nu bij ons lid Henk Hoefnagel staat geplant. Deze boom is ooit door Goethe naar de Freistaat Thüringen gehaald en beschikt over geneeskrachtige werking. Mogelijk kan deze ooit het verloren gegane Prilleke op de Markt in Uden vervangen. Wie weet!
En simpel gezegd, nu maar weer op naar de volgende reis in 2008. Hoewel, er zal nog veel water door de Leijgraaf vloeien voordat het zover is. Zo heeft de voorzitter van reiscommissie aangeven ruimte te maken voor een opvolger na 10 succesvolle jaren. Ook het vinden van een juiste bestemming vraagt weer de nodige aandacht. En dan zijn de verwachtingen na deze Thüringenreis inmiddels zo hoog gespannen dat het moeilijk zal zijn dit te evenaren, laat staan te overtreffen. De tijd zal het leren.
Het bestuur heeft de draad weer opgepakt en een notitie opgesteld over de instroom van nieuwe kandidaatleden. Een korte samenvatting vindt u in deze nieuwsbrief.
Henk Hermelink

 

Nieuwjaarsbijeenkomst
voor koorleden met partners
op 12 januari 2006


Het bestuur nodigt alle leden van het koor met hun partners uit op een nieuwjaarsbijeenkomst op
donderdag, 11 januari 2007.
De avond begint tussen 19.30 en 20.00 uur met het onderling uitwisselen van de nieuwjaarswensen.
Om ca. 20.00 uur spreekt de voorzitter een korte nieuwjaarswens uit waarna we gezellig en muzikaal de avond zullen doorbrengen onder het genot van een drankje en een hapje.
Als locatie is gekozen voor
Party Centrum De Schakel
in Volkel
De liederenbundel meebrengen s.v.p..
Mocht je onverhoopt verhinderd zijn, dan graag even afmelden bij een van de bestuursleden




Werving van leden

Een samenvatting van een bestuursnotitie
Naar aanleiding van bezoeken die enkele bestuursleden bij andere koren brachten heeft de voorzitter een notitie geschreven met een voorstel om nieuwe leden te werven.
Het bestuur wil komen tot een opzet waarbij de toegang tot het koor laagdrempeliger wordt en waarbij potentiële (kandidaat-) leden snel vertrouwd raken met (koor) muziek en met het sociale aspect van de vereniging.
Het doel hierbij is het actief werven van nieuwe, jongere (40-55 jaar) leden door het aanbieden van een laagdrempelige, aantrekkelijke instapmodule. Het gaat dan om mannen uit de regio Brabant Noord-Oost. Zangervaring is niet vereist, wel enige affiniteit met koorzang of zingen in het algemeen.
Het koor biedt hen een aantrekkelijke instapmodule/koorscholing aan waarbij zij als kandidaten kennis en praktijkervaring opdoen onder leiding van een repetitor en/of zangpedagoog. Er wordt (praktische) aandacht besteed aan het notenschrift, de opbouw van een koor, de positie van dirigent, enz. In de praktijkervaring worden (eenvoudige) liederen of delen ervan gezongen. Aandacht wordt verder besteed aan ademhalingstechniek, uitspraak, zangstem en stemoefening.
Een instapmodule loopt parallel met het kandidaatlidmaatschap van 3 maanden.
Een en ander kan er als volgt uitzien: Kandidaten zijn de eerste maand o.l.v. de repetitor separaat bezig op hetzelfde tijdstip als het koor. Zij pauzeren met de koorleden, hun aanvangstijden en eindtijden lopen parallel. Zo ontmoeten zij al de leden van het koor. Na de eerste maand wordt hen uit de betrokken stempartij een mentor toegewezen die hen praktisch kan begeleiden naast de repetitor. Zij nemen dan na de pauze deel aan het “grote” koor, de tijd vooraf blijven zij separaat oefenen e.d.
Na drie maanden voegen zij bij gebleken geschiktheid zich volledig in in het koor.
Reacties graag aan de bestuursleden.

Ginkgo Biloba

Ons koor ontving in Weimar als geschenk een jonge boom van het ras Ginkgo Biloba. Johann Wolfgang von Goethe introduceerde deze in Weimar. Men beweert dat de boom geneeskrachtige werking heeft en dit is mede de reden dat de boom in Weimar is uitgegroeid tot een lokaal symbool. Johann Wolfgang von Goethe (1749-1832) droeg een gedicht op aan zijn voormalige geliefde Marianne Willemer. De Ginkgoboom die de inspiratie vormde voor het gedicht uit 1815 stond in Heidelberg. In Duitsland noemt men de Ginkgo dan ook wel Goethe Baum.

Zie dit kleinood in mijn gaarde:
boomblad uit de oriënt,
siert met zijn geheime waarde,
ingewijden welbekend.

Leeft het als een enkel wezen
innerlijk in twee gedeeld?
Of vormt juist het uitgelezen
tweetal een herkenbaar beeld?.

Langzaam rijpende ideeën
werpen op die vragen licht.
Voel je niet dat ik in tweeën
eenling ben in mijn gedicht


Met dank aan Bep Claassens.

 

 

LA MONTANARA
HET LIED VAN DE BERGEN

La super le montagne, fia boschi e valli d'or
tra I'aspre rupie cheggia un cantico d'amor 2x
Daar boven op de bergen tussen bossen en gouden valleien weerklinkt tussen de zware rotsen een liefdeslied.
La montanara o he, si sente cantare, cantiam la montanara en chi non la sa? 2x
Het lied van de bergen o he, men hoort het zingen, klinkt het lied van de bergen en wie weet het niet?
La su sui monti dai rivi d'argento una capanna cosparsa di fior era la piccola dolce dirnora di
Soreghina la figlia del Sol, la figlia del Sol.
Daar boven op de bergen met zilveren beekjes is de met bloemen overdekte hut de liefelijke verblijfplaats van Soreghina het kind van de zon, het kind van de zon.

De componist van La Montanara:
Toni Ortelli.


Antonio Ortelli, geboren in 1904 te Chio bij Venetië en is aldaar overleden in 2000. Hij was een Italiaanse alpinist dirigent en componist uit Piemont.
Hij is zeer bekend in het Alpengebied van Italie, Oostenrijk en Zwitserland,vooral vanwege het componeren van het Trentijnse volkslied "La Montanara"(Het Lied van de Bergen). Hij schreef de melodie en de tekst in 1927 voor het Coro della SAT, toen hij op excursie was in de bergen.
Luigi Pigarelli heeft het lied bewerkt voor koor. La Montanara werd vertaald in 148 talen.
Met dank aan B.Claassens.

1977-2007
30 jaar Karawanken

Het jaar 2007.

Voor 2007 jaar zijn hier enkele voorlopige data:
Donderdag 11 januari
nieuwjaarsreceptie in Volkel
Zondag 25 februari (nog ter bespreking)
Vlooienstoken op Bedaf
Vrijdag 9 maart
Receptie Ferry van Oort
Ergens in mei
matineeconcert met Torkest in Veghel
In september
muziekfestival in Terra victa Odiliapeel
1e woensdag oktober
Optreden t.g.v. Dag van de Ouderen
Eind oktober/begin november
jubileumconcert in Volkel
Medio december
winterconcert in Heesch.
Mogelijk volgt er nog een vraag voor een optreden in Boekel in het najaar 2007.

Laatste optredens 2006

Zondag 10 december winterconcert
15.00 uur Matinee Pauluskerk Uden
m.m.v Marie Christien Verstraten

 

In………of Afrika…………………..
Een bijdrage van ons lid Paul Verbeek over een dag als vrijwilligers ontwikkelingswerk.

Het is nog aardedonker als ik op vrijdag 21 juli om 04.30 uur stilletjes onder mijn klamboe vandaan kruip om Margot niet wakker te maken.
We verblijven op de missiepost van de Teresian Sisters in Lumimba, een dorp in de Luangwa Vallei in het northeastern district van Zambia.
Gisteren is vlak voor zonsondergang de vrachtauto aangekomen vol geladen met rondhout, bouwmaterialen en een ploegje arbeiders.
Als onderdeel van het voedselprogramma van het Luangwa Valley Project ( LVP) moet er, vóór de start van het regenseizoen in november, in Mwanya een loods gevuld zijn met mais en rijst en bij het ontbreken van een goede opslag moet er daar een loods gebouwd worden.
Benjamin Mwale is als lid van het lokale management–team belast met de aan- en verkoop, transport en opslag van diverse landbouwproducten in de vallei. Hij heeft me gisteren gevraagd hem te helpen bij het maken van voorzieningen aan de weg , de op- en afrit ter hoogte van de Lukusuzi- rivier omdat tot heden de vrachtwagen van het project dit punt niet kon passeren.
Voor mij is het traject tot aan de airstrip van Wakawaka op 20 km van Lumimba nog bekend terrein. Op mijn vraag aan Benjamin of de weg redelijk begaanbaar is was het antwoord : "Yes, please"
Eerst vele dagen later begrijp ik dat een Zambiaan met "Yes Sir" JA en met "Yes please" NEE wil aangeven …………
De vrouw van de onderwijzer van de lagere school in Mwanya was met haar nieuwe meubeltjes gestrand in Lumimba en gezien de enorme bult op de toch al flink beladen vrachtauto heeft ze het kennelijk gisterenavond toch gedaan gekregen dat zij en haar spulletjes mee mochten.
Precies om 05.00 uur vertrekken we. Ik ga met de Nissan 4x4 diesel terreinwagen voorop en ondanks de matige snelheid van maximaal 15 km per uur lopen we toch uit op de truck. Bij de opkomende zon krijgen we een lekke voorband. Het blijkt dat wij de krik van de auto voor de eerste keer gebruiken. Gelukkig is het euvel binnen 20 minuten verholpen en gaan we op de reserveband verder.
Na 20 km passeren we de toegang tot het Luamba National Park. Het kenteken van de auto wordt genoteerd, het aantal inzittenden, de begin- en eindbestemming en datum en tijd van passeren. E.e.a. is nodig om precies te weten wie er wanneer in het Park aanwezig zijn. De toegang tot dit Park is gratis.
Het passeren van een drietal rivieren in dit Park gaat vlot en op 45 km van Lumimba verlaten we het park. Ondertussen hebben we wel, bij een strak blauwe hemel, kunnen genieten van de opkomende zon en passeert ons een groep olifanten even later gevolg door een grote groep giraffen. Door de boomtoppen blijven de apen ons volgen, maar gelukkig blijven ze op afstand en blijft onze antenne heel.
Op 55 km, we zijn dan drie uur onderweg, komen we aan bij ons hoofddoel van vandaag de Lukusuzi rivier. Het is snel duidelijk dat de vrachtauto hier vast zal komen te zitten en we hebben geen mogelijkheden om hem er dan leeg uit te krijgen.
We besluiten de meubeltjes en de bouwmaterialen te lossen en het rondhout nog even erop te laten. Vervolgens verkennen we het meest gunstige tracé en zetten dat uit m.b.v. boomtakken. We gaan met de Nissan 4x4 proberen aan de overkant te komen en lokaliseren gaandeweg wáár we welke maatregelen moeten nemen.
In goed overleg besluiten we over 150 m het rulle zand over een breedte van 4 m tot de vaste ondergrond op ongeveer 50 cm te verwijderen. Dan volgt er tot de afrit naar de rivier nog een stuk van 30 m waar de dikte van het rulle zand méér dan 50 cm bedraagt. Hier komt het meegenomen rondhout goed van pas. Door deze, om en om, stevig tegen elkaar, haaks op de rijrichting te leggen, ontstaat een houten weg in de vorm van een vlonder. We maken een proefvak van 5 m en laten de vrachtwagen er stapvoets overheen rijden en dat lukt. De rivier bedding is nog zo vochtig dat de vrachtwagen hier voldoende grip op het zand zal hebben.
Onder leiding van Lawick, bijgenaamd "de professor" gaat het team van arbeiders aan de slag en de verwachting is dat ze voor het donker wordt met de vracht aan de overkant van de rivierbedding zullen staan.
Met Benjamin ga ik de route verkennen van de weg naar Mfuwe. Als we op 25 km van de Lukusuzi rivier in het South Luangwa National Park zitten, laat de reserveband het afweten. Een passerende piloot van de Lukuzi/Mwanya airstrip geeft ons, met de twee lekke banden, een lift naar het Tafika bushcamp. Gelukkig beschikken ze er over een uitstekende garage en de eigenaar John Coppinger laat onmiddellijk zijn mensen aan de reparatie beginnen. Eén band is te herstellen, maar de beschadiging aan de kapotte reserveband is niet te repareren. Hij wil absoluut geen betaling.
"Mensen die ons helpen de wegen te verbeteren kunnen ten allen tijde op onze gratis hulp rekenen!" Geweldig ….. Op zijn advies rijden we door naar Mfuwe, want hij kan ons helaas niet helpen aan een, onontbeerlijke, reserve band. Het is de dichtstbijzijnde plaats waar we er mogelijk een kunnen kopen. Op hoop van zegen rijden we zo voorzichtig mogelijk de laatste 50 km tot Mfuwe. De weg loopt evenwijdig aan de Luangwa rivier. Een enorme rivier, op veel plaatsen meer dan 1 km breed, met ook in het droge seizoen wat water, heeft zeer steile zand oevers met een hoogte verschil van 4 m met de bedding. De weg is niet meer dan een spoor in de droog gevallen uiterwaarden van de rivier en bestaat uit keiharde gebarsten rivierklei. Ook met een terreinwagen als de onze moet er absoluut stapvoets worden gereden.
Even over 15.00 uur komen we er aan en tikken een gave binnen- en buitenband op de kop, die met de hand op de velg wordt gemonteerd, om een dik uur later als de weerga de terugweg naar Lumimba te aanvaarden.
We komen toevallig John Coppinger tegen die op zijn mountainbike onderweg is naar een vergadering van de door hem gesponsorde lagere school. Hij is, met ons, blij dat het gelukt is een tweedehands reserve band te kopen en we zeggen hem toe een e-mail te zullen sturen hoe alles is afgelopen.
Ook hij vraagt aandacht voor de verschillende ontsluitingswegen van de vallei, want dat is de grootste bottelnek in de ontwikkeling van deze regio. Hij vertelde dat hij in het regenseizoen, voor de eerste keer, met succes met een boot met gasten van Mfuwe over de Luangwa rivier naar zijn Tafika-camp gevaren is.
Bij de Lukusuzi rivier aangekomen staat de geladen vrachtauto in de bedding van de rivier. De oprit was te steil. Het team heeft geprobeerd ook hier een houten vlonder aan te leggen, maar met de geladen vrachtwagen over een lichte houten vlonder tegen de helling oprijden mislukte. We geven opdracht te gaan eten en slapen en de volgende morgen de helling van de oprit te verkleinen en te verlengen.
Benjamin weet ook in het aarde donker goed de weg door het reservaat en we komen rond middernacht bezweet en onder het stof in Lumimba aan. Margot en de zusters lieten ons heerlijk een douche nemen, terwijl zij op de houtkachel in de keuken het koud geworden eten flink opwarmden. Na het eten doken we onmiddellijk onder de klamboe, het verhaal van de lekke banden kon wel wachten tot de volgende morgen ....
Paul Verbeek .
Voor meer informatie kijk op: www.stichtingsteunluangwavallei.nl



In deze concertzaal op de Wartburg mochten wij toch bij gratie van de rondleider nog even zingen.!