.
menu karawanken

Verslag reis naar Thüringen
29 september - 2 oktober 2006

Vrijdagochtend, 29 september, 0700 uur.
Een hele drukte voor de Sprong. Auto's rijden af en aan; de weg wordt regelmatig versperd door kerende en manoeuvrerende dames, die hun mannen hebben afgezet en verlangend uitzien naar enkele vrije dagen… Bertie rijdt nog even op en neer naar Schaijk om de bagage van Frans op te halen, terwijl de voorzitter, door Gerard Bouwman steevast president genoemd, een wijs woordje spreekt over de culturele waarde van de concertreis. Gerard vat als voorzitter van de reiscommissie op zijn eigen wijze de reis samen; het is de vijfde (zesde!) koorreis en hij wenst de dirigent Jos veel succes met zijn twee instrumenten: het koor en de accordeon.

Eindelijk kan de enorme bus vertrekken. Vrijwel alle leden zitten bovenin; alleen de reiscommissie zit zich beneden te beramen en mist daardoor de eerste sterke verhalen, zoals dat over de gezagvoerder en de rooie stewardess, die tot kalmte gemaand wordt door het oude vrouwtje met haar tasje in het gangpad…. Om 10.45 rolt het koor in Lippstadt uit de bus en worden we verwelkomd door de beschermvrouwe, die op de trappen van het bordes ons met haar aanwezigheid staat te verrassen. Na de gebruikelijke toespraak door Franz Glocke, plaatsvervangend burgemeester, kunnen we genieten van broodjes en koffie. In de CDU-kamer is nauwelijks genoeg plaats te vinden om ons in het pak te steken.

Na 3 liederen vanaf het bordes, waarvan meer publiek staat te genieten dan bij ons optreden vijf jaar daarvoor, volgt weer de "enge" omkleedpartij, kunnen de laatste broodjes genuttigd worden en wordt de bus weer gevuld voor de rit naar het voormalige Oost-Duitsland. In een klein plaatsje onderweg worden we om 15.00 uur verwelkomd door ene Birgit, die alleen in naam doet denken aan de nonnetjes van de Zwedenreis. Haar stramme Max wordt door menigeen gewaardeerd, hoewel de echte honger nauwelijks aanwezig is. Om 18.00 uur worden we ontvangen in een superchique hotel waar we een elektronische sleutel krijgen en onze kamers kunnen verkennen. Even gauw een douchje pikken, want het pilsje staat al op het terras te wachten. Een uitgebreid dinerbuffet maakt de herinnering aan de stramme Max en de dito benen van de lange zit snel tot geschiedenis. Hoewel de dirigent met angst en beven had gemaand tot matig alcoholgebruik, want er volgde nog een serieuze repetitie met het Handwerkerchor, blijkt een enkel kannetje wijn toch de kelen goed te smeren. In een klein en benauwd zaaltje maken we kennis met de pianiste en de soliste. De dirigent van de handwerkslieden blijkt een jong manneke te zijn, dat echter uit de handwerkers een mooi geluid weet te krijgen. De basis voor een goed concert wordt hier gelegd. Na twee uur staande repetitie smaken de pilsjes in de bar goed.

Zaterdag 30 september.
Om 0800 uur ontbijtbuffet. Je kunt zien dat de meeste koorleden thuis geen scrumbled eggs met gebakken spek krijgen, daarom nemen ze dat maar hier. En worstjes, en nog veel meer lekkernijen…. Om 9 uur vertrekt de bus naar Weimar.

Ferry weet ons een woord in de apentaal te leren, waar een domme Belg ten koste van een blauw oog ook achtergekomen was.

In Weimar worden we in twee groepen door Siegfried en Krienhilde rondgeleid langs talloze Europese cultuurmonumenten, die zelfs op de lijst van de Unesco staan. Beroemd is natuurlijk het standbeeld van Goethe en Schiller,

waar we nog mooi enige liederen hebben gezongen….
Om 1200 uur worden we in Hainfels verrast met enkele forellen, maar de meesten krijgen een Pute-schnitzel, hetgeen kalkoen blijk te zijn. Na zo'n uitgebreide lunch voelen we ons in staat tot grootse dingen, hoewel Ferry de vergelijking met de maanmannetjes niet wil aangaan: daarvoor zijn zijn oren te gevoelig. Nadat Han en Bas uitgebreid naar Harry hebben lopen zoeken (die gewoon in de bus zat) kunnen we vertrekken naar Weimar. Jos weet ons allen goed op te warmen voor het concert.

En dat verloopt dan ook uitstekend. De 52 aanwezigen genieten van een steeds beter wordend koor, dat uiteindelijk met een daverend slotlied in de wolken zweeft, zonder schoonmoeders of belastingen, maar met louter leuke dingen om zich heen. Buiten word ik aangeschoten door een oude heer die me een geheim verklapt: de Waffenschmied was na de oorlog een verboden lied in de beginnende DDR; zij noemden het der Schmied von Worms…. Gelukkig maar dat wij het zo goed hebben gezongen! Om 19.30 gaan we weer richting Hainfels, waar we een feestavond hebben met de Handwerkers. Meteen bij binnenkomst brengt Jos de stemming erin door met zijn accordeon de tafels langs te gaan met meezingers als het kleine café en dergelijke.

Toppunt is de vogeltjesdans, die vele Handwerkers en Karawanken tot gymnastische prestaties noopt… De bestuurders wisselen cadeaus uit, zoals foto's en een vaantje; wij worden de gelukkige eigenaar van een Ginkgobaum, en voor de filatelisten zijn er eerstedags-enveloppen van het Goethe-jaar, wiens 200e sterfdag men viert. (Boze stemmen beweren dat het niet alleen de beroemdste Duitse dichter was, maar ook de verwaandste, want hij schreef onder elk werk: goet hè.) De avond wordt gevuld met beurtzang (anders dan in de kerk gebruikelijk): enerzijds zingen de Karawanken hun beroemde drankliederen, anderzijds brengen de Handwerkers wein- und wanderlieder, waarvan wij de teksten en de muziek krijgen. Over drie jaar komen ze die persoonlijk brengen! En wat de Ginkgobaum betreft: die moeten we biologisch grootbrengen: wel schoefelen, maar niet natspuiten! Om 22.00 wordt de avond besloten omdat de chauffeur Berry niet later mag rijden. In het hotel nemen we nog een afzakkertje, en het wordt nog erg gezellig als Jos om 01.00 zijn accordeon gaat halen….

Zondag 1 oktober.
De mis staat op het programma en de stemmen zijn enigszins donker. Jos heeft daar ongetwijfeld ervaring mee, want in no time weet hij welke oefeningen wij moeten doen om de zaak weer wat los te maken: de hele weg naar Erfurt klinkt het bo-bo-bo-bo-bo. En nadat we hebben gehoord welke voorkeuren katten zoal hebben (Kittekat, dan kan ik de hele dag eten; Campina, dan kan ik de hele dag drinken; Bavaria, dan heb ik de hele dag een kater) alsmede een alternatieve tekst op het Russische Gospodipomilui, kunnen we de 72 treden beklimmen naar de achterkant van de kathedraal.

We hebben de mis goed gezongen. Ook de volkszang ter ere van het gewas komt er goed uit, mede door toedoen van het orgel dat alle stemmen luid overtreft. De beurtzang wordt verzorgd door een jongenssopraan, die als hij in de veertiende eeuw had geleefd zeker als castraat in het koor van de paus had mogen zingen. Onze Russische mis is een genot om te aanhoren; de tweede bassen kunnen er na de stemoefeningen van de vorige avond goed bij! Wat opvalt zijn de vele kinderen die zich vrij en ongedwongen door de kerk bewegen, totdat een forse negerin haar kind van de trappen van het altaar komt plukken, hetgeen bij sommige koorleden herinneringen oproept aan het Limburgse volkslied, althans aan de variant van Jos…

Na de mis krijgen we een rondleiding door de koster, die feilloos ontelbare jaartallen uit zijn hoofd opzegt. Gelukkig zitten wij in de koorbanken, waar houten hoofdsteunen aan de zijkant ervoor zorgen dat je het hoofd al slapend recht kunt houden. Alweer meer begrip van en voor het rijke Roomsche leven…. Op de trappen maken Jo en Hans een foto van het koor; ze willen er allebei op staan. Kijk zelf maar wie deze foto genomen heeft.

Om 13.00 uur wordt de lunch geserveerd in een traditionele herberg Zum goldenen Schwan in de Altstadt: varkensbiefstuk met juin. Enkele leden hebben hier later hun winderigheid aan geweten. Na de copieuze lunch kunnen we ons verpozen in de binnenstad van Erfurt. Het mooiste vinden wij de brug met huizen erop gebouwd. Daar ligt een terrasje vlakbij waar de bediening goed is en het biertje lekker. Een enkeling geeft de voorkeur aan de kermis, die daar 10 dagen lang duurt. Om 18.00 uur is er een concert gepland in de hal van het hotel. Hier brengen we de mooiste nummers van het concert ten gehore aan een select gezelschap: er zijn zo'n 25 toehoorders, onder anderen van het Handwerkerchor. Pianiste en sopraan komen weer prima uit de verf en het mini-concert is geslaagd. Na het dinerbuffet gaan de meesten in de hal nog een pilsje drinken, maar alleen de die-hards halen middernacht…

Maandag 2 oktober.

Opstaan op een onchristelijk vroeg uur, ontbijten en afrekenen (Sjef schiet er 1,80 bij in), waarna we naar de Wartburg afreizen. Het is een prachtige burcht, waar we een rondleiding krijgen op zijn Oostduits: een gids laat zich leiden door een bandje. Maar het is wel duidelijk en het duurt precies zo lang als gepland.

Het verhaal van Ludwig (Ludovic) de Wipper en zijn Elisabeth ontroert menigeen: hoe zij reeds op 4-jarige leeftijd werd uitgehuwelijkt; op haar veertiende werd dat huwelijk voltrokken en op haar vierentwintigste ging ze alweer dood, maar niet dan nadat ze vier kinderen had gebaard, vele armen had verzorgd en brood in rozen had veranderd… We eten (alweer een copieuze lunch!) in de Burgschenke en brengen daarna enkele liederen ten gehore op het aanpalende terras.
Er wordt door de hoffotograaf nog een groepsfoto gemaakt op de trappen van de Wartburg, voor 6 euro te koop…. Jo is hem echter te snel af!

Mede door het uitstekende (beetje harder dan mocht) rijden van Berry, waarbij Jos vele kilometers doet vergeten met zijn accordeon en het lied over Columbus in Corsica, komen we op tijd in Velden, waar we het einddiner krijgen opgediend.
De president en de voorzitter van de reiscommissie sloven zich uit om iedereen die iets heeft bijgedragen aan het welslagen van deze reis te prijzen. Henk geeft de commissieleden als teken van hun vastberadenheid het symbool van de Wartburg: een ezel.
Tenslotte krijgt Gerard van het koor een staande ovatie voor zijn tienjarig voorzitterschap van de reiscommissie, hetgeen de president onderstreept met een "embrasse".

Uden, oktober 2006
Hans Muller
Foto's: Jo Cox