.

menu karawanken


Jaargang 8 nummer 3

september 2010
 

Van de voorzitter


In deze nieuwsbrief moet ik opnieuw mededeling doen van het overlijden van een koorlid. Deze keer betreft het Theo de Wolff, die op 7 juli overleden is. Het is niet anders bij een relatief hoge gemiddelde leeftijd van de leden. Met het onderstaande In Memoriam wil ik hem gedenken.
Als u deze nieuwsbrief krijgt zijn we alweer thuis van onze koor/concertreis naar Goslar en omgeving waarover u in de vorige nieuwsbrief uitvoerig bent geïnformeerd. De reiscommissie heeft haar werk gedaan en ik vertrouw erop dat  het goede gevoel dat ik nu vóór de reis heb, is uitgekristalliseerd. U zult het in de bijdrage in deze nieuwsbrief lezen.
Intussen is het  Carat-concert in Helmond verleden tijd en uit de bijdrage van Karel van Veijfeijken kunt u opmaken dat het een groot succes is geweest.
Het volgend optreden is alweer op zaterdag 16 oktober a.s. in Veghel ter gelegenheid van het
40-jarige jubileum van De Zonnebloem afd.Veghel. We treden dan op in de St.Lambertus Kerk aan de Markt te Veghel om 18.00 uur. 
Tenslotte volgt dan op 19 december met Winterconcert in de Petruskerk in Uden.
In de column “van de bestuurstafel”  worden enige aspecten van het nieuwe beleidsplan besproken o.a  de mogelijkheid om niet-zingend lid te blijven als het actieve zingen te veel wordt, en de  criteria die gelden voor het uitgeleiden van overleden koorleden door het koor. 
Frans Bauer
 
 
 
In Memoriam
Op 7 juli stierf ons lid Theo de Wolff aan complicaties van hart- en vaatziektes.
Zingen was één  van zijn grote hobby’s. Theo was lid van meerdere koren zoals het kerkkoor en het gemengd koor in Grave. In 1990 werd Theo lid van  Mannenkoor de Karawanken. Theo was dus 20 jaar lid en heeft gezongen onder drie dirigenten.  Theo was een vaste kracht binnen het koor. Hij bezocht frequent de repetities en was aanwezig op uitvoeringen en koorreizen. Hij zong zijn partij goed en gedegen en met plezier. Theo had geen doorsnee  karakter;  hij kon soms botsen. Soms principieel en een beetje binnenvetter maar in positieve zin het type stille kracht: niet zeuren maar poetsen. In zijn beroepsleven was Theo werkzaam als ambtenaar van Weg- en Waterbouw bij de gemeente Uden, een veeleisende baan. Theo was bovendien ondercommandant van de brandweer.
In het verloop van het vorig jaar merkten we dat het met Theo niet goed ging. Hij was soms wat afwezig op de repetitie en had moeite met het vinden van zijn partituur. Soms stond hij abrupt op voor het einde van de repetitie en vond dat het wel genoeg was geweest voor die avond. Zijn evenwichtsgevoel werd minder en hij maakte een paar keer een smak met de fiets.Het was de voorbode van zijn geestelijke aftakeling. In november jongstleden heeft Theo nog mee gezongen bij de opname van de CD, maar de uitvoering ’s avonds op de zelfde dag in Markant was hem te veel. Daarna heeft Theo niet meer gezongen. Zijn gezondheid verslechterde snel toen naast de mentale, de al eerdere problemen met het hart en de bloedvaten zich opnieuw manifesteerden. Dit werd hem uiteindelijk fataal. Theo is 78 jaar geworden.
Zoals gebruikelijk bij het overlijden van een koorlid hebben de Karawanken met hun gezang  de uitvaartplechtigheid in de Kruisherenkapel in Uden opgeluisterd. Ons lid Sjef van Esch leidde de dienst.
Ik wens zijn echtgenote  Ine en de kinderen de kracht die nodig is om dit verlies te verwerken.
Frans Bauer


Terugblik op onze optredens.
Carat concert Warande in Helmond
Met bijzondere dank aan de weergoden traden De Karawanken zondag 5 september op als onderdeel van de Carat-Concerten in het stadspark De Warande in Helmond. Omdat gezien de locatie en hrt tijdstip een gevarieerd en luchtig programma was gevraagd, zong het koor  meerdere plezierige nummers als voorbereiding op onze optredens tijdens de concertreis naar de Harz. Het talrijke publiek was muisstil tijdens de optredens en men genoot van de fraaie muziek. Ook voor de leden was het een bijzondere ervaring om zo te mogen zingen. Alle omstandigheden voor een succes waren aanwezig. De leiding van de stichting, die de concerten jaarlijks organiseert, nam dan ook na afloop de gelegenheid waar ons weer voor het volgend jaar uit te nodigen.
Voor de leden die niet deelnamen was dit een gemiste kans zijn zanghobby volledig tot zijn recht te laten komen.
 
De Harz.
Een natte koorreis.
Vrijdagochtend, 24 september vroeg in de ochtend bij het busstation in Uden. 75 Karawanken met koffer en kledingzak verzamelen zich voor een vierdaagse trip naar De Harz.  Busje komt zo! ??
Waar blijft die bus nou?  Het programma gaf kwart voor zeven aan en inmiddels is het tien over zeven als er een grote dubbeldekker het busstation opdraait. En dan….dan begint het gedrang om koffers, kledingzakken, mappen onder te brengen. Menigeen raakt zijn echtgenote kwijt en laat het emotionele afscheid maar schieten om een redelijke plaats in de bus te bemachtigen.
Het is al voorbij half acht als de bus start en de trip begint. Vele partners zwaaien de Karawanken uit en blijven eenzaam maar niet alleen achter op een vochtig en tochtig busstation. Voor de mannen is de reis begonnen en vier onbezorgde dagen wachten, tenminste voor de meesten want reiscommissie en dirigent wacht nog de taak alles in goede banen te leiden.
Via de grensovergang De Poppe bij De Lutte rijden wij Duitsland binnen om daarna kort te pauzeren in Ibbenbueren in Hotel Leugermann. Een mooi, luxe hotel waar de koffie wacht met een stukje “Mandeltorte”. Daarna gaat de reis weer verder; leden komen los, het “gebuurt” is niet van lucht..
De lunch is voorzien in Hameln in een Baudenkmal Pfortmuehle. Hier wacht ons sla, soep en een moeilijk definieerbare ragout met gekookte aardappelen, maar ook een fris glas bier of wijn.
Gezien het strakke schema is er geen tijd het gebouw verder te bekijken en ook een bezichtiging van de stad Hameln zit er niet in. Onder vele paraplu's gaat het gezelschap op weg naar de rondvaartboot die ons over de Weser zal vervoeren. Degenen die dachten door of langs de stad Hameln te varen komen bedrogen uit. De boot vaart langs snijmaïs en veel onkruid door  onophoudelijke regen. Na een uur worden we bevrijd en wacht de bus voor het eindtraject richting Hahnenklee-Bockswiese, het einddoel van de reis en het verblijf voor de komende vier dagen en nachten.
Een zeer persoonlijk welkom door het Nederlandse echtpaar Wilma en Henk Velthuis van Hotel Niedersachsen doet de Karawanken goed. De kamerindeling is goed gepland en na een korte verkenning van het hotel en de kamer wacht ons het eerste dinerbuffet van voortreffelijke kwaliteit. De bediening is vriendelijk en snel en al spoedig volgt een lied, snel gevolgd door een ander.
Er wacht echter nog een repetitie in de Kursaal van Hahenklee. Hier treffen we niet zoals verwacht het koor Juventa maar slechts een bestuursafvaardiging en de Kursaal blijkt een kale zaal in het Kurhaus te zijn met een krap podium voor 75 stevige mannen.
Het einde van de eerste dag voltrekt zich in “ons” hotel en tot diep in de nacht worden de stemmen gesmeerd en gebruikt. De consumptiemunten werken een snelle afwikkeling in de hand.
Na een prima, uitgebreid ontbijtbuffet vertrekken we in smoking op zaterdag naar Wernigerode. De uitleg die we krijgen komt van de restaurantchef van het hotel ( geboren en getogen in deze plaats). Hij vertelt ons uitvoerig over de tijd dat de Oost-Duitse grens Wernigerode scheidde van Goslar en omgeving.
Een korte, niet geplande maar interessante stop in Kloster Druebeck leidt tot een spontaan optreden in de oude basilicakapel (bouwjaar ca. 960) van dit klooster. Helaas maakt de regenval een uitvoerig bezoek aan de tuinen en andere gebouwen niet mogelijk.
Ook in Wernigerode is het nat. De regen valt met bakken uit de lucht en het koor is blij als het in de gesloten wagons van de Bimmelbahn (toeristentreintje) plaats kan nemen. Deze nemen ons met beslagen ramen en al mee naar het hoger gelegen Schloss Wernigerode. Dit slot, ooit eigendom van de Fuerst von Stolberg- Wernigerode, getuigt van een eeuwenlange geschiedenis die terug leidt tot ongeveer het jaar 1100.
Een smakelijke lunch met veel gezang compenseert het geplande optreden op het natte Schlossterras. Ook doen de bijbehorende drankjes hun werk en vrolijken het koor op.
Na een uitvoerige rondleiding met een spontaan optreden in de huiskapel is het even zoeken naar de Bimmelbahn maar ook deze brengt ons droog terug naar de bus. Helaas blijft de stad Wernigerode voor ons een geheim.
De kok van “ons” Hotel Niedersachsen heeft zijn best gedaan en de Karawanken laten het diner zich goed smaken. Er wacht ons nog een concert in de Kursaal van Hahenklee.
Helaas blijkt het ontvangende koor Juventa uit Goslar niet de verwachte aanhang te hebben zodat ons en hun optreden maar beperkt publiek trekt. Het verschil tussen de koren blijkt echter ook zodanig groot dat we blij zijn met het slotlied. We keren snel terug naar onze basis.
De avond levert nog vele liederen op en de mogelijke frustratie van het optreden wordt ruimschoots weggespoeld.
Zondag wacht ons echter nog een opluistering van de Misviering in het nabijgelegen Claustal-Zellerfeld. De Harz is overwegend evangelisch zodat het vinden van een katholieke kerk met voldoende capaciteit een probleem op zich was. Ondanks de ruimtelijke beperkingen op het koor en de daarmee gepaard gaande andere kooropstelling konden we dit optreden met genoegen en met de zegen afsluiten.
Die zondagmiddag leidde tot een (natte) rondwandeling door Goslar of naar believen een (natte) wandeling dor de uitgestrekte bossen bij het hotel. Goslar als stad heeft bijzonder veel te bieden, alleen ook hier waren op zondag de meeste winkels gesloten.
Waar iedereen benieuwd was naar de gepande barbecue die avond bleek het hotel de veiligste weg te hebben gekozen door alles vooraf te grillen en dit in buffetvorm op te stellen. Gezien de dreinende regen zeker geen onverstandige beslissing. Zowel het buffet als de bar werden eer gedaan. Wel zochten velen die avond hun kamers vroeger op dan gewoonlijk, alleen de “diehards” hielden het nog lang uit. Het gezang bleef tot in verre uithoeken hoorbaar.
De terugreis op maandag werd vooraf gegaan door een intensief bezoek aan de oude zilvermijn “Rammelsberg” in Goslar waarbij de Karawanken met veiligheidshelm en al ondergronds gingen. Zowel buiten als ondergronds was water sterk aanwezig. Deze mijn en ook de stad Goslar behoren tot het Welkulturerbe, wat duidelijk werd in de prima staat van onderhoud.
De laatste lunch in de Harz in Haus Gosetal was een typisch Duitse Kalte Platte, royaal voorzien van worst, kaas, rookworst, ham en brood. Ook hier smeerden we de kelen maar tot echte zang kwam het niet meer. De stemmen (en de mannen) waren moe.
Na een zeer rustig busreis arriveerden we om half acht in Restaurant Nieuw Schaijk waar ons een afscheidsdiner wachtte. De vermoeide leden lieten het zich goed smaken maar ook hier was de vermoeidheid toegeslagen. De reiscommissie werd met een geweldig applaus nadrukkelijk dank gezegd door de voorzitter. Een kleine attentie uit het mijnmuseum Rammelsberg werd hun aandenken aan deze mooie reis.
Een mooie maar vermoeiende reis met aanhoudend regen vergt veel. Dit hoorde je van velen die zich opmaakten voor het weerzien met partner of familie op het natte busstation in Uden.
In de annalen van de Karawanken zal deze reis getypeerd worden als een natte koorreis vooral ook omdat bij voorgaande reizen de zon ons steeds vergezelde.
Henk Hermelink
 
Nieuws van de repetitor
Koorschool 2010 – 2011
Op 21 oktober starten we weer met een koorscholing tenminste wanneer er voldoende aanmeldingen binnenkomen. De leeftijdsgrens voor nietervaren zangers is gesteld op 60 jaar. De begintijd is omgezet naar 18.45 uur, zodat tussen de koorschool en de repetitie een kwartier ruimte zit.
Maak reclame, we kunnen echt nog wel wat uitbreiding gebruiken, vooral gezien onze gemiddelde leeftijd.
Muziekcommissie.
Na de concertreeks van september en oktober, komt er enige speling tot aan ons winterconcert.
In de termijn verwachten we informatie over de muziekstukken die gewenst zijn op ons concert in Brussel. We zullen u van de komende zaken op de hoogte houden.
Wilt u zelf iets inbrengen, doe dat dan bij uw afgevaardigde:
Voor de 1e tenoren:   Hennie Peters
Voor de 2e tenoren:   Karel van Veijfeijken
Voor de 1e bassen:    Ernest van Dinther
Voor de 2e bassen:    Marius Wijdeven.
 
Optredens
** 16 oktober. Concert t.g.v. jubileum van de Zonnebloem in Veghel.  
Locatie Lambertuskerk. 18.00 uur
Vrije toegang voor iedereen.
Het koor luistert allereerst de H.Mis op in de kerk en na een pauze met koffie en broodjes concerteert het koor met begeleiding van Annemiek Beelen.
** 19 december Winterconcert in Uden
Locatie Petruskerk 15.00 uur
** 30 januari 2011 Concert in Brussel.
Het programma voor beide optredens wordt nog besproken. Wel wordt verwacht om voor het winterconcert enkele nieuwe kerstliederen op te nemen, op moderne leest geschoeid.
Voor het concert in Brussel verwachten we enige arrangementen vanuit de organisatie.
Zo is in ieder geval duidelijk, dat we na de concertreis aan de slag kunnen met nieuwe stukken.
We gaan zoeken naar enige passende religieuze stukken, geschikt voor “verplichte” optredens in een kerkdienst. Te denken aan bv de Zonnebloem en niet te hopen, maar wel te verwachten, een begrafenis van een van onze leden.
Als laatste besluit de commissie om tweemaal jaarlijks een grote vergadering te beleggen. Door het jaar heen zullen Jos en de commissie voortdurend contact met elkaar hebben om de routine-beslissingen te nemen.
Neemt niet weg, dat de commissie graag inbreng heeft vanuit het koor. Spreek uw afgevaardigde aan wanneer u iets kwijt wil. Alvast bedankt.
Cor de Koning 
 


Een raar idee?
De column met de titel “een raar idee”uit de vorige nieuwsbrief heeft enkele reacties opgeroepen met een negatieve tendens. Helaas moet worden vastgesteld dat deze lezers in vele gevallen de inhoud niet goed hadden gelezen en ook niet voldoende kritische invalshoeken hadden. De schrijver heeft enkel en alleen de frequentie van absentie aan de orde willen stellen en dit verbonden met het nagenoeg  ontbreken van sponsoring van onze vereniging. De hele opzet van het artikel was enkel en alleen bedoeld de leden tot zelfreflectie aan te zetten. Bij enkelen is dit kennelijk gelukt.
In de slotzin wordt 1 april als ingangsdatum genoemd. Dit zou de overdreven serieuze lezer weer op het goede been moeten zetten.
Henk Hermelink.
 
De reis van Christ naar Marokko
In de volgende nieuwsbrief vindt u een verslag van de reis die Christ Bolwerk en zijn echtgenote maakten naar Marokko. Zij wonnen deze reis o.a. dankzij de geweldige support bij de reisorganisatie van alle leden van De Karawanken.