.

menu karawanken

Tekstvak:

Nieuwsbrief Karawanken 
jaargang 4, nr. 1   

januari 2006

Van de voorzitter

Aan het begin van dit nieuwe jaar konden wij elkaar de beste wensen overhandigen op de eerste nieuwjaarsbijeenkomst in De Schakel in Volkel. Hoewel niet iedereen aanwezig was stel ik toch vast dat wij in grote getale er waren. Een bijeenkomst die gezien de reacties zeker op een herhaling mag rekenen. Ik zal het initiatief in ieder geval in het bestuur als zodanig bespreken.
Bijzonder deze keer was de installatie van José Huisman als beschermvrouwe van De Karawanken. Ook langs deze weg mag ik José van harte welkom heten in ons midden. Haar kennende zal zij voor ons koor van grote waarde kunnen zijn.
Als wij in het voorjaar het jaarverslag bespreken zal het afgelopen jaar 2005 weer de revue passeren. Het eerste jaar met Jos van Eyck als dirigent. Een aanpassing voor het koor maar dan zeker in positieve zin. We moeten nu in 2006 geleidelijk aan gaan oogsten. Dit kan ook als ik de geplande uitvoeringen zie die wij in de regio willen gaan houden. De jaarkalender geeft de leden daarbij een goed houvast. Dat geldt overigens ook voor de repetities en de voorrepetities. Ze staan gedetailleerd op de kalender vermeld. Het zal nu moeilijk worden om het excuus te gebruiken:”Ik wist het niet”.
Mentaal en muzikaal moeten wij ons ook gaan voorbereiden op de reis naar Thüringen. Ca. 60 leden hebben zich gemeld en de verdeling over de stemmen is evenwichtig. Ik verheug mij in ieder geval op dit kameraadschappelijk gebeuren. Het zal zeker weer de onderlinge band versterken en ons uitdagen goed te presteren. De reiscommissie verdient nu al een pluim voor de gedegen voorbereiding.
Henk Hermelink.


In memoriam Piet Geurts

Op de nieuwjaarsbijeenkomst op donderdag 12 januari moest ik helaas beginnen met het overlijdensbericht van ons lid Piet Geurts. Piet overleed dinsdag 10 januari ’s ochtends na een redelijk lang ziekbed.
Het moment van overlijden kwam nog redelijk onverwacht hoewel ik wist dat zijn toestand achteruit ging.
Piet was een Karawank in hart en nieren, vele jaren was hij als bestuurslid actief voor het koor als penningmeester en bibliothecaris. Beide taken vervulde hij op een met grote inzet en accuratesse en de nodige interesse. Ook in zijn ziekteperiode bleef hij bezig met teksten en vertalingen en met het doornemen van de nieuwe werken. Als zanger bij ons koor vanaf januari 1988 was hij bijna altijd present op uitvoeringen en repetities, ook toen zijn ziekte zich al openbaarde.
Het winterconcert op 11 december in de PiusX kerk deed hem zichtbaar goed, hij had hiernaar toe geleefd gaf hij anderen aan. Hij heeft ervan genoten en liet dit menigeen, ook mij, weten.
Als tweede bas was hij op de voorste rij sterk aanwezig, hoewel zijn stem hem hoe langer hoe meer in de steek liet. Doordat hij al langer aan huis gebonden was, waren wij min of meer voorbereid op zijn overlijden en gewend aan zijn afwezigheid. Toch missen wij een enthousiast lid en een supporter zonder weerga.
Zaterdag 14 januari hebben wij hem uitgeleide gedaan door als koor in de kerk onze muzikale bijdrage te leveren. Het zal hem ongetwijfeld goed hebben gedaan.
Henk Hermelink.



Op het gedachtenisprentje van Piet staat zijn vertaling van
Abendruhe van F.Schubert.

Wat zijt gij mooi, vriendelijke stilte, hemelse rust!
Ziet hoe de heldere sterren zich bewegen in hemelweiden
en zwijgend op ons neerzien
uit de blauwe verte.
Wat zijt gij mooi, vriendelijke stilte,hemelse rust.
Zwijgend nadert de tederheid van de lente
de zachte schoot van de aarde
en versiert de zilverheldere bron van mos
en de velden met bloemen.


Weimar.

Als voorbereiding op onze trip naar Thüringen schreef ons lid Bep Claassens een aantal bijdragen. Hierbij het tweede gedeelte, nu over Weimar.

Onze verblijfplaats op de Thüringenreis zal Weimar zijn. Een folder van de plaatselijke VVV stelt : “Stadt Weimar-Herz deutscher Kultur”. En inderdaad reeds vanaf de 16de eeuw is Weimar middelpunt van de Duitse cultuur. Er is moeilijk een naam te verzinnen, waarvan niet een spoor in Weimar terug te vinden is. Het klinkt ongelooflijk maar in de DDR-tijd liet men door industriële afvalregen en bruinkoolstof alles wat in Weimar was opgebouwd in de loop der eeuwen vergaand naar de knoppen gaan. Driehonderd monumenten moesten in Weimar worden gered. Gelukkig ziet het klassieke centrum, dat slechts een paar vierkante kilometers beslaat, er dankzij hulp van de Europese Gemeenschap en Unesco weer als vanouds uit.
In 1999 was Weimar al weer Culturele Hoofdstad van Europa. We kunnen weer wandelen op het Frauenplan, het plein waaraan het Goethehaus is gelegen. Goethe’s werkkamer, bibliotheek en sterfbed, kortom een heel Goethe-museum is hier te bezichtigen.
Niet ver hier vandaan vinden we het Schiller-Haus. Goethe en Schiller, vrienden en beiden behorende tot de grootste Duitse dichters en dramaturgen, lieten hun klassieke drama’s b.v “Faust”(Goethe) of “Wilhelm Tell”(Schiller) opvoeren in het Nationaltheater. Goethe was een aantal jaren intendant van dit beroemd theater.
Frans Liszt dirigeerde hier de “Lohengrin” van collega Richard Wagner en Richard Strauss ”Hans en Grietje” van Humperdinck.
Voor het theater staan als onverbrekelijke vrienden op een sokkel Goethe en Schiller te pronken.
Op het Jakobskerkhof liggen ze begraven in de Goethe-und Schiller-Gruft.
In 1919, na de Eerste Wereldoorlog, kwam in het Nationaltheater de Nationalversammlung bij elkaar om een nieuwe grondwet op te stellen. Tussen 1919 en de Hitlertijd hebben we de periode van de Republiek van Weimar.

Aan de Herderplatz ligt de Stadtkirche St.Peter und Paul, meestal Herderkerk genoemd. Hierin ligt Johann Gottfried Herder, taalkundige, filosoof en predikant begraven. In 1776 werd Herder vanwege voornoemde kwaliteiten door Goethe naar Weimar gehaald.
Ook nakomelingen van Luther’s beschermheren liggen hier begraven. Bach heeft in zijn Weimartijd zeker het orgel bespeeld van deze kerk.
Lucas Cranach jr schilderde het beroemde Kreuzigungsaltar. Op de rechtervleugel heeft hij o.a. zijn vader Lucas Cranach sr en Luther afgebeeld.
Lucas Cranach sr, die alles schilderde en tekende, wat Luther sprak en schreef, heeft ook zijn laatste jaren doorgebracht in Weimar, waar in 1549 het Lucas Cranach-Haus op de markt gebouwd werd. Dit huis is nog een galerie.
In Weimar lopen veel draden samen: die van de geest en de muze, van tolerantie en humanisme, van politiek en helaas ook van barbarij.
Slechts een paar kilometer noordelijk van Weimar op de Ettersberg bouwden de nazi’s het concentratiekamp Buchenwald. Met onbegrijpelijke meedogenloosheid werden hier zestigduizend gevangenen uit achttien landen vermoord. Langs de toegangsweg naar het kamp staat een 60 meter hoge klokkentoren met een beeldengroep van de gevangenen. De bloemenkransen, die hier bij bepaalde gelegenheden gelegd worden, kunnen dit verleden echter niet uitwissen.
Het kamp is te bezoeken en laat een onuitwisbare indruk na.

Bep Claassens


ingang kamp Buchenwald


JAARVERGADERING 2006

De jaarvergadering van het koor is gepland op donderdagavond 2 maart a.s. in ons repetitielokaal De Sprong te Volkel. Wij beginnen om 20.00 uur.
Op de agenda staan o.a. het jaarverslag 2005, het aangepaste huishoudelijk reglement en het concept beleidsplan 2006 e.v.

Zomaar wat…….

In 1804 dichtte de dichter Seumes:
Wo man singet, lass dich ruhig nieder
Ohne Furcht, was man im Lande glaubt;
Wo man singet, wird kein Mensch beraubt;
Bösewichter haben keine Lieder!

De volksmond maakte hiervan het gevleugeld woord:
Wo man singt,da lass dich ruhig nieder:
Böse Menschen haben keine Lieder.

Daarop maakte David Kalisch ( humoristisch satiricus) een parodie:
Wo man raucht, da kannst du ruhig harren
Böse Menschen haben nie Zigarren.


Onderstaand de vertaling van Das Jägerchor.
Jagerskoor
Uit “De scherpschutter” Karl Maria von Weber

Wat is er op aarde wel te vergelijken
met het plezier van de jager
Voor wie bruist de levensbeker zo rijkelijk?
Bij de klanken van de jachthoorns
in het veld te liggen
het hert te achtervolgen door struikgewas en plas.
Dat is een vorstelijk genoegen,
is een mannelijk verlangen.
Het versterkt de ledematen en kruidt de maaltijd.
Als bossen en rotsen ons weergalmend omgeven
Klinkt vrijer en vrolijker de volle bokaal.
Jo ho tra la la etc.

Diana weet de nacht te verlichten
zoals de duisternis ervan ons overdag verfrist.
De bloedige wolf en het everzwijn te doden,
dat gretig het groenend gewas doorwoelt.
Dat is een vorstelijk genoegen,
is mannelijk verlangen.
Het versterkt de ledematen en kruidt de maaltijd.
Als bossen en rotsen ons weergalmend omgeven
Klinkt vrijer en vrolijker de volle bokaal
Jo ho tra la la etc..

Met dank aan Bep Claassens

Choeur des Soldats

Om dit lied goed te kunnen zingen is het belangrijk de inhoud er van te kennen. Het handelt over soldaten die in triomftocht als overwinnaars van het slagveld terug gaan naar huis. Het leed is vergeten en de verwachting van een goed onthaal thuis wacht hen.

Soldatenkoor.
refrein
Onsterfelijke roem van onze voorouders
Wees ons trouw, laat ons sterven zoals zij
En onder jullie vleugels, soldaten overwinnaars wijs ons de weg, zet ons hart in vlam.

Voor u vaderland, tarten wij het lot
Jouw zonen hebben moedig de dood getrotseerd.
Jouw heilige stem roept ons: vooruit soldaten,
Pak het geweer, op naar de strijd.

refrein
Onsterfelijke roem van onze voorouders
Wees ons trouw, laat ons sterven zoals zij
En onder jullie vleugels, soldaten overwinnaars wijs ons de weg, zet ons hart in vlam.

Laten we ons haasten naar ons huis
Men wacht op ons als de vrede is gesticht
Maak je geen zorgen meer, aarzel niet,
Laten we onze pas versnellen, naar huis!
Ons thuis omarmt ons.
De liefde lacht ons toe en feest met ons.
En geen hart zal meer angstig kloppen
Bij de herinnering aan onze strijd.
De liefde feest met ons, geen angstig kloppen
Bij de gedachte aan onze strijd.
Laten we onze pas versnellen en niet aarzelen.

refrein
Onsterfelijke roem van onze voorouders
Wees ons trouw, laat ons sterven zoals zij
En onder jullie vleugels, soldaten overwinnaars wijs ons de weg, zet ons hart in vlam.

NOTA BENE EEN VERANDERING!!

Het concert dat Het Mannenkoor De Karawanken in het nieuwe gemeenschapshuis in Reek geeft vindt plaats op zaterdagavond 23 september 2006.
In de jaarkalender staat dit op zondag 24 september als matinee gepland. Dit is dus de eerste verandering op de kalender.
Pas a.u.b. de jaarkalender hierop aan.


Het was een mooie avond…

Een korte impressie van de nieuwjaarsbijeenkomst 2006 van de hand van Ferry van Oort.

Het is donderdagavond 12 januari 2006 zo tegen acht uur. De leden van Mannenkoor De Karawanken verzamelen in Partycentrum de Schakel in Volkel, want vanavond eens een keer géén repetitie, maar in december al door het bestuur uitgenodigd voor een feestelijke nieuwjaarsbijeenkomst met als bijzondere gebeurtenis de installatie van onze nieuwe beschermvrouwe José Huisman-de Bie en twee nieuwe leden.
Of dit ook de reden is voor de eerste nieuwjaarsontmoeting in de geschiedenis van de Karawanken weet ik niet, wel is het een feit, dat het al tè lang geleden is, dat wij samen met onze partners een gezellige avond gehad hebben. Immers zo’n ontmoeting bevordert het saamhorigheidsgevoel en de vriendschap, hetgeen zal blijken uit onderstaand relaas.
Om acht uur bestijgt onze voorzitter Henk Hermelink het podium om José Huisman-de Bie te installeren tot beschermvrouwe van ons mannenkoor.
(Elders in deze nieuwsbrief kunt u hierover méér lezen).
José reageert hierop in een echt Ujese toespraak met veel humor. Het blijkt dat zij al lang fan is van ons koor en graag haar kennis en netwerken wil inzetten voor het koor. Spontaan en luid applaus is haar deel.
Hierna spreekt Henk twee nieuwe leden toe, t.w. Karel van Vijfeijken en Theo van Asseldonk, en worden zij officieel lid.
Jos van Eyck, die op deze dag jarig is krijgt van de voorzitter de gelegenheid zelf het “Hij leve lang” te dirigeren, iets wat hem nog nooit is overkomen. Waarschijnlijk gaat het daarom een beetje “de mist in”?.
Het feest kan beginnen. De Volkelse Marie Christine Verstraten weet met haar Brabantse liedjes en conferences de aanwezigen te boeien en te amuseren. Vooral het onderonsje met haar vroegere muziekleraar “Mister” Jos van Eyck is amusant.
De kop is er af en de stemming stijgt en als de liedjesboeken op tafel komen is er geen houden meer aan. Marie Christine vraagt solisten uit het koor, die spontaan het podium op springen om met gitaarbegeleiding van haar, de sterren van de hemel te zingen. Iedereen doet spontaan mee.

Natuurlijk zingen wij ook als koor voor onze partners enkele nummers t.w. “Chor der Schmiedegesellen”en “FliegerMarsch”.
Als Jos van Eyck zijn “trekzak” uitpakt en zich op het podium en later in de zaal ontpopt als een echte straatzanger, is het hek van de dam. Onze bijna versleten drinkliederen wordt nieuw leven ingeblazen en dat belooft nog wat voor de reis naar Thüringen.
Dank zij de inspanningen van het bestuur hebben de koorleden weer een ouderwets gezellige avond beleefd en dat zou meer moeten gebeuren……

Ferry van Oort

Repetitiedata eerste helft 2006.

De repetities zijn op donderdagavond van 20.00 uur tot 22.15 uur in De Sprong aan de Aert Willemstraat te Volkel. (? 0413-272956)
Op de jaarkalender zijn de voorrepetities vermeld.

Januari 2006
5 geen repetitie,
12 nieuwjaarsbijeenkomst
19, 26,
Februari 2006
9, 16, 23
Maart 2006 2 maart jaarvergadering
9, 16, 23, 30
April 2006
6, 13, 20, 27
Mei 2006
4 geen repetitie,
11, 18,
25 Hemelvaart geen repetitie
Juni 2006
1, 8, 15, 22, 29
Zomerreces van 1 juli tot 13 augustus

Optredens 2006
• Zaterdag 11 Maart Matinee
Optreden in Schijndel t.g.v. afscheid van Gerard Bouwman
• Zondag 14 mei
Concert in Nia Domo in Boekel
• zondag 9 april 2006 Matinee
Jubileumconcert Zangvereniging Grave
• Zaterdag 23 september (i.p.v. 24 september)
Concert i.s.m.Harmonie Semper Crescendo in Gemeenschapshuis Het wapen van Reek
• 29 en 30 September en 1 en 2 oktober 2006
Optredens en concerten in Thüringen
• 10 december winterconcert
Concert Heesch i.s.m. Fanfare Aurora